Cyprian Kamil Norwid był artysta wszechstronnie utalentowanym. Był znakomitym prozaikiem, poetą i dramaturgiem, zajmował sie publicystyką społeczną, patriotyczną, filozoficzną oraz krytyką artystyczną. Jako twórca nie mieścił się w ramach swojej epoki, ponieważ widział ją szerzej niż ona sama pragnęła sie zobaczyć, ponieważ stawiał jej wymagania, których nie rozumiała.
Był przeciwnikiem romatycznej ideii poświęcenia się jednostki dla ogółu. Czuł znakomicie, iż stałe rozważania sytuacji niewoli, rozpamiętywanie klęsk i czynienie z tych spraw bolesnej narodowej światyni prowadzi jedynie do paraliżującej wolę, niewolniczej skazy. Nie niósł współczesnym pociechy, ani przekonania o ich wyjątkowości narodowej. Pragnął sztuki która nie poleruje i nie upiększa zastanej rzeczywistości, ale która otwiera przed rzeczywistością nowe perspektywy.

   Z powodu przemilczenia przez krytykę jego twórczość, Norwid nie odegrał - poza krótkim okresem warszawskim - wydatniejszej roli we współczesnym mu życiu umysłowym. Dopiero dzisiaj przywraca się Norwidowi właściwe miejsce w historii literatury, wydaje się jego dzieła, wystawia się jego sztuki, uwzględnia się wybrane utwory w programie szkolnym.

   Norwid jest nadal poetą trudnym, nie dającym się zaklasyfikować do żadnego prądu literackiego. Jego twórczość przepojona treściami filozoficznymi, oryginalna w formie artystycznej, nowatorska i odkrywcza wymaga ze strony czytelnika szczególnej uwagi i dobrej woli. Wielkie, trwałe wartości, które charakteryzują lirykę Norwida, jego opowiadania, sztuki dramatycznej, poematy filozoficzne zapewniły poecie jedno z pierwszych miejsc w dziejach literatury polskiej.