Za życia Norwid opublikował tylko nieliczne utwory.
Od 1840 ogłaszał wiersze w czasopismach. Od 1848 pisał serię traktatów
poetyckich i dramatów: Wigilia (Paryż 1848), Pieśni społecznej
cztery strony (Poznań 1849), Niewola (Lipsk 1864), Psalmów-psalm
(Wiadomości Literackie, 1933), dramat Zwolon (Poznań 1851),
poetycki traktat o sztuce Promethidion (Paryż 1851).
W cyklu artykułów Listy o emigracji (Dziennik
Polski, 1849) nakreślił program artystyczny postulujący antyromantyczną
"literaturę czynu". W 1856 napisał poemat epicki osnuty
na dziejach starożytnych Quidam (opublikowany w jedynym wydanym
za życia zbiorze jego wierszy pt. Poezje, Lipsk 1863).
Do arcydzieł prozy polskiej należą cykle Czarne
kwiaty (o wybitnych polskich pisarzach i artystach) oraz Białe
kwiaty, opublikowane w dodatku miesięcznym do Czasu (1856-1857).
W lipskim zbiorze znalazły się także m.in. traktaty
poetyckie: Pięć zarysów, Rozmowa umarłych.
W latach 1865-1866 Norwid przygotował do druku
najlepszy swój zbiór wierszy Vade-mecum, na który nie znalazł
za życia wydawcy. Opublikowany został dopiero w 1947.
W latach 1865-1883 udało mu się ogłosić drukiem
zaledwie 21 wierszy i traktat poetycki Rzecz o wolności (Paryż
1869). Nie zdołał wydać ani wystawić wielkich dramatów (np. Noc
tysięczna druga, Wanda, Za kulisami, Kleopatra, Aktor, Miłość czysta
u kąpieli morskich). W rękopisach (częściowo zaginionych) pozostawały
przez wiele lat m.in. poematy: Assunta (Przewodnik Naukowy
i Literacki, 1907) i A Dorio ad Phrygium (fragmenty ogłoszone
w 1915), nowele, np. Stygmat i Ad leones.
|
